Wstałam dziś rano i poczułam Ciebie. Tak, Ciebie 🙂
Usłyszałam i poczułam w Sercu, że pora usiąść i napisać, to, co potrzebujesz przeczytać o pierwszych lub dalszych krokach w duchowości, która jest docieraniem do siebie.
No właśnie – duchowość to nie jest kolejna dziedzina wiedzy, którą trzeba zgłębiać i studiować.
Nie musisz znać wszystkich metod pracy z traumą, jeśli takie przeżycia są na Twoim koncie. I nie patrz na osoby, które już „siedzą w tym dłużej” […]. Nie pozwól sobie uwierzyć ani nie daj sobie wmówić, że wiesz czy umiesz mniej niż ktokolwiek. […]
Trzeba nam poznać właśnie siebie. Nie – zaznać Oświecenia. Nie – poznać Boga. Nie – trafić Nieba. Nie – odnaleźć szczęście czy nawet spokój. […]
Dzielę się tym krótkim, treściwym esejem na temat duchowości w rozwoju osobistym, pochodzącym z kolejnego bloga, którego lekturę Wam serdecznie polecam : Nieporadnik Duszy | Marzena Zelkowier
Każde z nas czasami oddaje się rozmyślaniom o tym, czym jest tak naprawdę podmiot zainteresowań psychologii (psyche — gr. ‚dusza’ ; logos — ‚informacja, nauka’). Jak skomunikować się ze swoją Duszą i na tym porozumieniu oprzeć swoje poznanie życia, jak odzyskać radość bycia i w pełni wyrażać siebie?
Być może lektura wpisów Marzeny pozwoli Ci rzucić na temat świeżym okiem, znaleźć wskazówkę czy inspirację — a na zachętę powiem Ci, że już jesteś na najlepszej dla Ciebie drodze do szczęścia i zrozumienia. Z czasem odkryjesz coraz więcej i Twoje życie stopniowo będzie się ‚poprawiać’, a raczej ‚zbliżać do realizacji tego, kim tak naprawdę z głębi Duszy jesteś’. Trzymam kciuki, niech będą to owocne poszukiwania, wspaniała istoto ludzka. 🙂
… tylko wyobraź to sobie Sobie, tylko uświadom to sobie Sobie.
Tym razem z dumą prezentuję wyjątkową sztukę w wykonaniu zdolnej i doświadczonej artystki pochodzącej z moich rodzinnych okolic. Tego sobotniego wieczoru w Villa Moda w Dąbrowie Górniczej odbył się wernisaż dzieł Katarzyny Kukuły. Podczas gdy dorastając do swojej twórczej ekspresji skierowałem swe kroki w stronę kreatywnego posługiwania się słowem, moja kuzynka postanowiła do mistrzowska opanować komunikację obrazem.
TRUDNO JEST UCHWYCIĆ TO, CZYM JEST INSPIRACJA. KTOŚ POWIE, ŻE TO SZALEŃSTWO. KTOŚ INNY, ŻE PO PROSTU UWAŻNOŚĆ.
Wystawa jej ukazujących nieustający od wielu lat rozwój dzieł przypomniała mi stare powiedzenie, mówiące o tym, że „obraz mówi więcej, niż tysiąc słów”. Zagłębiając się w mnogość detali i mocy symboli zawartych na jej obrazach, trudno się z tym twierdzeniem nie zgodzić.
Inne powiedzenie przychodzi mi na myśl, gdy spoglądam z bliska na historię Kasi, z perspektywy jej wielu nieraz trudnych doświadczeń, które oboje czerpaliśmy z tej samej okolicy w jakiej się wychowaliśmy, położonej na obrzeżach sosnowieckich wsi, wśród otaczających je dzikich lasów, funkcjonujących na uboczu metropolii odkrywkowych kopalń i opuszczonych nieużytków. Powiedzenie to mówi o tym, że „zawsze najciemniej jest tuż przed świtem”. Droga do dojrzałej artystycznej ekspresji niemal zawsze najpierw prowadzi nas, kreatywnych, poprzez kryzysy osobowościowe bądź sytuacyjne, ciemną noc duszy i niezrozumienie naszych rodzin, przyjaciół, członków lokalnych społeczności.
W warunkach, gdzie rozwijanie skrzydeł artysty wiąże się z naruszaniem strefy komfortu członków społeczności opartych na tradycji i tabu, silny negatywny odzew starających się uciszyć ‚nienormalną’ ekspresję zwyczajnych ludzi jest niemal oczywisty. Choć na powierzchni wydaje się stanowić on ogromną przeszkodę, niosiącą cierpienie i masę trudnych chwil w życiu rozwijającego się artysty, z dłuższej perspektywy nie sposób nie docenić lekcji, jakie ten sprzeciw do zmian ze sobą niesie; mocy do wyrażania siebie na swój wyjątkowy sposób, jaki ten opór daje; stabilności i pewności w użyciu technik i środków wyrazu, które pokonać muszą tak gęstą ścianę niezrozumienia, aby dotrzeć do kolektywnej świadomości; siły charakteru, jaką nabywa twórca w starciu z tak niesprzyjającymi do rozwoju warunkami.
Kasia / Katarzyna Kukuła to dzisiaj dojrzała malarka, rysowniczka i autorka animacji. W swoich dziełach ukazuje głęboko kobiecą stronę bezpretensjonalnej ekspresji, łącząc subtelną metafizykę i symbolikę z naturalistycznym, psychodelicznym i wyrazistym ukazaniem emocjonalnych głębin kobiecej natury. Sztukę Kasi / Katarzyny charakteryzuje widoczne zamiłowanie do szczegółów, szeroka perspektywa i wyjątkowa zdolność improwizacji w przekazywaniu ekspresji otwartej na wszelkie dozwolone (i niedozwolone) środki wyrazu.
Pełen zbiór obrazów artystki skomponowany jest z wizji dwóch wyraziście skontrastowanych stron duszy kobiety: barwnej, zroszonej słońcem i deszczem, łagodnej i wrażliwej kompozycji roślinnych ornamentów, płynnych linii znanych z krajobrazów, łąk i lasów oraz elementów inspirowanych prostolinijną pasmanterią i prostym życiem na wsi (Kasia 🌞) | wraz z mroczną, zagadkową i intymną grą cieni, skrytą pod niespokojną powierzchnią labiryntów wykraczających poza kulturowe tabu symboli oraz znaczeń ukrytych w gąszczu bezpośrednio eksponowanej ludzkiej seksualności, brzydoty czy psychodelicznych wizji pochodzących z głębi podświadomości (Katarzyna 🌘).
W tym wpisie prezentującym kreatywne polskie tłumaczenia ciekawych książek z zakresu rozwoju duchowego podzielę się z Wami tłumaczeniem fragmentu jednej z najważniejszych pozycji z kategorii literatury fantastycznej. Książka to „Alicja w Krainie Czarów” Lewis Carroll, a tytułowa „porada od Gąsienicy” jest jednym z bodaj najbardziej intrygujących rozdziałów tej opowieści, w którym Alicja stara się wyjaśnić stan związany z odkrywaniem swojej tożsamości i odnajdowaniem świadomej siebie w świecie stworzonym przez wyobraźnię.
Znajdujemy tu ciekawy wymiar psychologiczny tej opowieści dla dzieci i dorosłych. Alicja tłumaczy się bowiem bardziej sama przed sobą, aniżeli przed palącym fajkę wodną na szczycie wielkiego grzyba rozmówcą, aby wytłumaczyć istotę swojej tożsamości, w świecie stworzonym przez jej wyobraźnię.
W symbolicznej formie mamy tu więc ujęty początek procesu nawiązywania szczerego i głębokiego kontaktu ze swoją właściwą jaźnią, rozpoczęty przez wątpliwość prowadzącą do poszukiwań wewnętrznego oparcia w osobowości: Co jest tak naprawdę rzeczywiste w otaczającym mnie świecie, a co stanowi wytwór mojej wyobraźni bądź niezintegrowaną zmianę zachodzącą we wnętrzu i przejawiającą się w świecie wokół?
Rozdział V PORADA OD GĄSIENICY
Ten Gąsienica i Alicja przyglądali się sobie przez jakiś czas w milczeniu. Wreszcie Ten Gąsienica wyjął końcówkę fajki z ust, po czym zwrócił się do dziewczyny ociężałym, zaspanym głosem. — Kimże *Ty* jesteś? — zapytał Ten Gąsienica. Nie był to zachęcający początek rozmowy. Alicja odparła, raczej nieśmiało — Ja… Ja ledwie wiem, proszę Pana, na dokładnie tę chwilę… Wiem choć kim *byłam* gdy zbudziłam się tego poranka, jednak myślę, że od tamtego czasu zmieniłam się już kilkukrotnie. — Co masz na myśli, mówiąc to? — zapytał surowo Ten Gąsienica. — Wytłumacz się!
— Ja… nie mogę wytłumaczyć *siebie*, obawiam się, proszę Pana — rzekła Alicja — bo ja nie jestem *sobą*, widzi Pan.
— Nie widzę. — stwierdził w odpowiedzi Ten Gąsienica. — Obawiam się, że nie potrafię tego dokładniej wyjaśnić… — odpowiedziała Alicja grzecznym tonem — gdyż ja nie potrafię tego pojąć sama z siebie, tak na sam początek.
Do tego występowanie w tak wielu różnych wymiarach podczas jednego tylko dnia bywa niezwykle mylące. (…)
‚Alicja w Krainie Czarów’ — Lewis Carroll
Pierwsza świadoma konfrontacja z tym dylematem zwykle stanowi spore wyzwanie, zwłaszcza dla ludzi wysoko wrażliwych bądź narażonych na zaburzenia psychiczne związane z definicją osobowości. Jest ona zaś nieodłącznym elementem procesu transcendentalnego (związanego z przekraczaniem etapów w procesie przekształcania swojej osoby), z którym spotykają się wszyscy zaangażowani w rozwój duchowy poszukiwacze na wielu różnych polach. Z dylematem „co jest prawdziwe?” zmagają się na pewnym etapie uczestnicy sesji z psychoterapeutą, lecz także eksplorujący mistycyzm badacze i artyści. Temat ten ma kluczowe znaczenie w zdrowym rozwoju osobowości. To dlatego, iż zrozumienie tego, co stanowi dla nas solidne i rzeczywiste punkty oparcia w świecie: jednocześnie w naszym wnętrzu oraz w świecie objawiającym się na zewnątrz, jest niezbędne w procesie integracji spójnej osobowości.
W stanie harmonii i zrozumienia, dorosła Alicja zapewne odpowiedziałaby na ten ukryty w dociekliwych pytaniach Gąsienicy ‚haczyk’ z pełnym przekonaniem: „Nie wiem.” albo „Jestem, kim jestem.”
Świadomej Kreacji! 🙏
Źródło
Tekst oryginalny i fotografia: ‚Alice’s Adventures in Wonderland / Through the Looking-Glass’, Lewis Carroll.
Kreatywny Kajetan 